Bidden

Kerst ligt weer achter ons en ik heb ook deze kerst weer met familie - inclusief opa en oma - gevierd. De reden dat ik m’n grootouders zo expliciet noem, is dat ze de aandacht altijd op zich vestigen tijdens het kerstdiner. Als iedereen namelijk wil begonnen met eten, willen zij nog even bidden.

Als kind deed ik soms wel en soms niet mee met bidden. Vaak deed ik alsof ik aan het bidden was, maar droomde ik gewoon weg. Ik visualiseerde in m’n hoofd dan hele pagina’s uit de Intertoys gids en droomde dat ik genoeg geld had om het allergrootste pakket Lego te kopen. 

Goaltjes

Toen ik wat ouder werd, besloot ik dat het geen kwaad kon om te bidden, ook als God niet zou bestaan. Ik bad daarom altijd voor goaltjes. Dat ging ongeveer zo: ‘Lieve God, kunt er alstublieft voor zorgen dat Jefferson Farfan wat meer goals gaat scoren? Bij voorbaat dank. Amen.’ 

Dit jaar…

Afgelopen kerst heb ik het anders gedaan. Het idee van een God vind ik zo onrealistisch, dat ik op die manier bidden verspilde moeite vind. Toch waren er weer die momenten dat m’n grootouders om stilte vroegen. Mijn gebeden waren dit jaar echter niet aan God gericht, maar aan de voetballers zelf en het was geen vraag, maar een bemoedigend woordje. PSV wordt in 2012 weer kampioen!