Prosopagnosie

Ik reisde in de herfstvakantie met twee vrienden naar Zweden. We trokken eerst een paar dagen rond, en zaten toen een week in een stuga (houten woning). Die week bestond vooral uit muziek luisteren bij de open haard, goede gesprekken voeren en boeken lezen. Een van de boeken die ik bij me had, was een boek over hersenonderzoek: Ben ik dat? van Mark Mieras.

In Ben ik dat? staan een duizendtal interessante feiten. Sommige dingen waren echt verbazingwekkend, zoals uitleg over menselijk bewustzijn. Wat me echter het beste is bijgebleven, is het stuk over prosopagnosie. Je hoort wel eens mensen zeggen dat ze blij zijn dat ze weten dat ze bijvoorbeeld ADHD hebben. “Fijn om te weten dat ik niet de enige ben.” Zo’n gevoel had ik ook toen ik over prosopagnosie las. 

Wat is het?
Prosopagnosie wordt ook wel ‘gezichtsblindheid’ genoemd en is een ziekte waarbij je moeite hebt gezichten te herkennen. Ik herken mensen bijna nooit voordat ik ze tien keer heb gezien. Als ik je vanmiddag voor ’t eerst de hand schudt, en we komen elkaar vanavond weer tegen, is de kans dat ik je herken nihil. 

Opluchting maal twee
Ik was echt opgelucht toen ik hoorde dat mijn gebrek een naam heeft en een officiële ziekte is. Toen ik op een gegeven moment op YouTube keek, was ik nogmaals opgelucht. Ditmaal omdat ik erachter kwam dat ik het nog veel slechter had kunnen treffen. In een filmpje spreekt een vrouw met prosopagnosie die haar eigen moeder niet herkent. Zo ernstig is het ziektebeeld bij mij gelukkig niet.