Casa Nostra: De Boutenslaan

Feiten en cijfers:
Naam: Boutenslaan
Straat: Boutenslaan, in Gestel
Aantal bewoners: Vier dames, huiskat en -duif
Studentenhuis sinds: 23 november 2007
Vereniging: vanaf maart 2009 volledig E.S.C
Huisspecialiteit: Spinazietaart
Vervoersmiddelen: Range Rover, Mini en 'koektrommel'

“Welkom in het meest corporale burgerlijke sekspaleis!” Huisbewoonster Stefanie Doors (Pabo Fontys) laat me binnen. Ruth van de Poel (Pabo Fontys) begint te schreeuwen: “Steef, nu komt het mooiste stuk van de Titanic!” Het is hier een kippenhok, “iedereen is net terug van stage,” aldus derde huisbewoonster Britt Lemmen (Kinderopvang ROC). “Waarom ons huis burgerlijk is?” Doors: “Dat hebben anderen ervan gemaakt, omdat we zo’n riante woonruimte hebben.” Van de Poel valt in de rede, “Het klopt ook wel, kijk maar om je heen, we hebben een vitrine kast met servies, kaarsjes aan, het is schoon en nieuw, de kransen van kerst hangen nog en er zijn geen loslopende scharrels.” Maar wel een seksparadijs? Ja, dat is hier onderwerp van de dag, lachen de meiden.

“Ons huis is voor geselecteerden die al verder zijn in hun studie. Meiden die het drukke studentenleven al een beetje gehad hebben, maar niet suf zijn,” verteld Doors. Drie van de vier dames zijn lid bij het Eindhovens Studenten Corps, niet ontoevallig ook alle drie van meisjesdispuut IkNoria. Wilma Compagner (Biomedische Technologie TU/e) gaat over een maandje verhuizen. Dan komt er een vierde lid bij. “We willen het huis vanaf dan graag gebruiken als doorschuifoptie voor de oude lullen van IkNoria.”

Ze zijn trots op hun huis, een 'echt vriendinnenhuis', volgens de dames. “Ook zijn we ontzettend blij met Charlie de huiskat,” zegt Lemmen op sarcastische toon. “Vlooienplaag, en hij was zelfs even gestrest. We hebben een paar weken lang met aluminium folie en mandarijnenschillen op de banken gezeten, tegen het pissen.” Compagner voegt er aan toe dat ze een huisduif heeft, in de vensterbank. “Heel smerig, maar niemand weet wat ik er tegen kan doen.” “Maar alle luxe is hier aanwezig hoor", gaat Van de Poel verder. "We hebben een prachtige douche, met radio, alle machines die je maar kan bedenken én de kamers zijn pas vanaf achttien vierkante meter.” 'Top of the bill' is de eigen parkeerplek, mét Range Rover, Mini en ‘koektrommel’, een Opel Agila.

“Rare dingen die we meemaken hier? Een dakloze die voor het raam gedrukt kusjes geeft. En het brandalarm dat al een paar keer midden in de nacht af is gegaan. En dan besef je weer dat toch niet alles goed geregeld is; over vluchtwegen is niet echt nagedacht,” lacht Van de Poel.

Tradities en gebruiken in het huis hebben ze nog niet, “dat komt nog wel, we zitten er pas sinds november 2007. De plannen staan wel voor een blind-date diner. Weet je wat het is, drie van ons hebben genoeg verenigingsactiviteiten. En het mooie is, op het dispuutshuis kunnen wij gewoon weglopen van de rommel, hier kan dat niet. Daarom houden we de activiteiten gewoon daar, wel zo makkelijk,” aldus Doors.

“Het contact met de rest van de straat is nihil. Toch zijn deze huizen speciaal gebouwd om studenten in te huisvesten. Wij zijn de netste meiden volgens hen. Ze weten alleen niet dat er Breezersletjes in ons schuilen” lacht Lemmen. “Andere huizen hebben graffiti en een bar in de kamer, zelfs kratjes als stoel. We zijn dat echt wel gewend van andere huizen, we hebben zelf ook op een dispuutshuis gewoond, maar dat is nu gewoon klaar. Daarom is iedereen hierheen gekomen. We vinden dit nu ideaal.”

“Elke week wordt er schoongemaakt, eten doen we zo vaak mogelijk samen. Soms is dat  wel lastig vanwege sport, vrienden en stage (vier van de drie lopen stage). Er wordt gewoon hard gewerkt in dit huis”, aldus Lemmen. "‘s Avonds is het rust, dan gaan we lekker film kijken, met wijn en kaasjes.” Van de Poel; “Dat is misschien nog wel het meest burgerlijk. Oh nee, we hebben ook schilderijen aan de muur”. Het blijft terugkomend onderwerp. “Ik snap niet dat we zo burgerlijk zijn. We moeten er niet meer over praten,” concludeert van de Poel.