Casa Nostra: Varenstraat

Feiten en cijfers:
Straat:Varenstraat
Naam: Het Brühl Janssen Imperium
Aantal kamers: 4 met garage en gedempt zwembad
Bewoners: 2, gemengd
Huisvrienden: 15
Sloop: Medio juli 2011
Kerstbomen: 1

Gedempt zwembad
Het ‘imperium’ is een sloopwoning in Bloemenbuurt-Zuid, die als alles volgens plan verloopt in juli 2011 tegen de vlakte gaat. In deze buurt wonen veel studenten en daarmee ook vrienden van Janssen en Brühl. Het huis roept vragen op over de vorige bewoners. “Toen we hier kamen wonen lagen er vijf lagen tapijt en drie lagen underlayment in elke kamer. Er waren ook verlaagde plafonds gemaakt en alles was roze”, vertelt Brühl. “En de tuin is ook een verhaal apart, want die plantenbak in het midden is dus eigenlijk een zwembad. Er zit een bordje op met de tekst ‘geen sieraden a.u.b.’. Blijkbaar kwamen er vaak mensen zwemmen”, vult Janssen aan.

Paleis
Inmiddels is de woning een waar paleis. Niet bepaald het type bouwval dat je zou verwachten als je denkt aan een slooprijpe woning. Er is een studeerkamer, kleedkamer, slaapkamer, woonkamer, ruime keuken en een grote schuur. De luxe keuken is zelfs voorzien van een afwasmachine. Brühl: “Doordat we in deze sloopwoning kunnen wonen hebben we eigenlijk een idioot hoge levensstandaard.” Wat eerst roze was is nu wit met alle denkbare tinten grijs. De vloeren zijn van hun tapijt ontdaan en hoogglans gelakt. De kamers zijn gevuld met kringloop en zelfgemaakte meubelen. Een beetje ongezellig zijn de spaarlampen die, heel milieu bewust, in alle kamers zijn ingedraaid.

Vrede op aard
Vanavond zit de woonkamer vol mensen, omdat er onder het motto ‘Vrede op aard’ een fanatiek spelletje Risk in de planning staat. Het huis ademt kerstsfeer. Vandaag is er een levende kerstboom in huis gehaald en uit het raam zien we de flakkerende lichtjes van de huizen aan de overkant. In deze buurt worden kosten nog moeite gespaard om de decembermaanden van lichtpuntjes te voorzien. Lachende Kerstmannen, rendieren met bewegende poten en miniatuursneeuwlandschapjes zetten de toon. Op tafel komen al gauw de kerstkransjes tevoorschijn. De aanwezigen vrienden: Michael Kluver, Lukas Jager, Charley Kamphuis dos Santos, Jorrim Cox, Thomas de Bruin en Sarah Moens (allen DAE) zijn kind aan huis in de Varenstraat. Moens en Cox zijn zelfs op klompen gekomen.

Risk
“Wat gezellig! Een kerstboom!”, roept Jager uit. Er is wat discussie over het te spelen spel. “Ik heb Risk gekregen voor Sinterklaas en ik was er heel blij mee, maar het is een nieuw soort Risk” zegt Moens. Maar daarmee gaat Kluver niet akkoord: “Ik wil alleen spelen als het de traditionele Risk is, anders kunnen we net zo goed Monopolie spelen.” “Ja Monopolie!”, roept Cox meteen. Maar Janssen’s stem is doorslaggevend. “Vanavond spelen we Risk. Punt uit. Michael, je hebt de oude versie toch nog thuis? Ga maar halen.” En zo geschied.

Dit is liefde
Een paar uur later is het aanrecht gevuld met lege flessen en de harten van de aanwezigen met haat en strijdlust. Het begon al met het indelen van teams. Jager verklaart: “Ik wil niet met jou in een team Sarah, ik wil best in een team, maar niet met een meisje.” En Kamphuis dos Santos heeft grote problemen met de territoria die hij heeft gekregen: “Jullie spelen allemaal vals met jullie verbondjes en dat  jullie elkaar niet aanvallen. Jullie moeten gewoon allemaal mij hebben, het is niet eerlijk.” “Je ziet het verkeerd Charley, dit is gewoon liefde”, zegt Kluver zalvend terwijl hij wijst op de oversteek Afrika en Zuid-Amerika. Het gezelschap zet luidkeels ‘All you need is love’ in. Peacetekens worden ondertussen in de lucht gemaakt. Al gauw worden er plannen bedacht om een Risk toernooi voor regeringsleiders op te zetten. Dit toernooi moet live in alle talen worden verslagen. Janssen analyseert er ondertussen op los. “In deze donkere dagen gaan ook DAE studenten op zoek naar warmte en geborgenheid, en die vinden ze blijkbaar bij ons.” “Eigenlijk zijn we net een liefdadigheidsinstelling”, lacht ze.

Weinig rust
“Zoals vanavond gaat het eigenlijk altijd hier. Iemand heeft een plan, wij hebben een groot huis en dan komen er heel veel mensen”, vertelt Janssen later. “Van de zomer hebben we nachtenlang bij de vuurplaats doorgebracht en we alle omgehakte bomen van onze vrienden verbrand”, aldus Brühl. Het is kortom bijna nooit rustig in de Varenstraat. “We willen eigenlijk ook nog een beamerscherm plaatsen zodat we filmavonden kunnen organiseren”, vertelt Janssen. In de verte slaan de kerkklokken drie uur, de mensen zijn weg. Alleen de afwas staat er nog.