God jaagt DAE studenten weg uit Eindhoven

En weg zijn ze, de 136 nieuwe eerstejaars studenten van de Design Academy. Ook dit jaar vertrekt de groep voor een midweek op introductiekamp naar een kampeerboerderij in Geldrop.

Volgens Marsha Simon, hoofdleiding van het introductiekamp, is Geldrop al een stuk dichter bij huis dan voorgaande jaren. Bovendien is volgens Rik Genner, mede-hoofdleiding, Eindhoven ‘lelijk’ en daarom minder geschikt voor de introweek. De huidige locatie beschikt over een groot grasveld, een stuk bos en zelfs een paintballbaan waar activiteiten georganiseerd kunnen worden.

Een paar uur eerder loopt het Lichtplein achter de Witte dame langzaam vol met eerstejaars. Fiets aan de hand, backpack met matje en slaapzak op de rug. Bovenaan de trap van het Lichtplein schijnt de ochtendzon op twee jongens in gouden kostuum. Naar eigen zeggen ‘Egyptian Birthday Gods’. Het thema van deze introductieweek is namelijk: ‘Oh my God’ en elk groepje leerlingen wordt begeleid door een godenduo. Op één groep na, zij zullen het moeten stellen met slechts één schizofrene god. Want er waren helaas niet genoeg goden beschikbaar.

Alle studenten krijgen een kruis-achtige metalen hanger om en een beige T-shirt aan. Al gauw begint het plein de sfeer van de EO-jongerendag te ademen. “We hebben bewust voor fantasiegoden gekozen, want we willen niemand voor het hoofd stoten”, aldus Rudie Boiten, verantwoordelijk voor het dagprogramma. Uiterst gespannen staan de volgelingen bij hun goden in afwachting van het programma. Zoals gebruikelijk op de Design Academy was er een groot deel van de leerlingen ruim te laat, en zo was er dus voldoende tijd voor de eerste ongemakkelijke kennismakingen.

De kennismaking wordt echter ruw verstoord. Want opeens schalt er een boodschap van god uit de speakers. De ‘uitverkorenen’ moeten op zoek gaan naar artefacten van hun goden. De artefacten lagen verspreid door het Eindhovense centrum, bij de verschillende sponsoren van het kamp. De voorwerpen waren echter al snel weer verzameld, want sponsoren vinden was dit jaar niet makkelijk. “Zelfs de schildersmaterialenwinkel Civo wilde geen sponsor zijn, terwijl we toch maandelijks onze studiefinanciering naar ze toe brengen”, vertelt Masha Simon een beetje geïrriteerd. Het gevolg hiervan is dat er nog een uurtje stukgeslagen moet worden, want pas om twaalf uur mogen de leerlingen voor de lunch terugkeren naar het plein. Een van de goden probeert het gat nog op te vullen: “Wil iemand nog iets van Eindhoven zien? Niemand? Dan blijven we maar op het marktplein zitten.”

Na de lunch wordt er een spel gespeeld waarbij je iemand de hand schudt en vijf keer je eigen naam en de naam van de ander zegt. Daarna moeten alle leerlingen door elkaar rennen en op gelijke afstand van elkaar proberen te blijven. Beide spellen zijn opdrachten uit het eerste studiejaar. Het onbegrip is van de meeste gezichten af te lezen. Na afloop roept leidster Simon dat de studenten niet tevreden mogen zijn met het resultaat, maar dat ze bij de theaterlessen wel begrijpen waarom. Het onbegrip bij de studenten wordt alsmaar groter.

Dan is de tijd om op de fiets te stappen eindelijk aangebroken. Om te bepalen wie het eerst mag, moeten de verschillende groepen alle leden aan elkaar verbinden met een touw. Het touw moest de ene broekspijp in, en de ander weer uit. De snelste manier om dat te doen is je broek laten zakken. Uiteraard won de minst preutse groep. En laten de nieuwe studenten Eindhoven eindelijk achter zich.