Henk

Na een flink aantal pils in mijn kraag gegooid te hebben, loop ik donderdagavond terug naar de sociëteit, want daar gaat het feest altijd langer door dan op Stratum. Als ultieme koning ben ik uiteraard op zoek naar een fiets, want iedereen weet dat je er nooit genoeg kan hebben. Op het walhalla van illegale fietsenhandel, ook wel genaamd 'het station', staan direct vijf fietsennegers klaar.

Ik roep dat ik een fiets wil en er komen er drie op me af. Twee van de drie willen een tientje hebben, veels te veel. Dus ik zeg dat ze op moeten rotten en dat ik maar vijf euro heb. Eén fietsenneger, die op een prima fiets zit, vindt dat een deal en gaat na de betaling "even een andere halen". Nooit meer gezien. Ik loop half dronken verder en vloek vanwege deze sneaky belaging.

Ik loop door de tunnel en warempel! Er liggen twee fietsen. 1tje zonder slot, maar met een enorme slag erin. Terwijl ik een beetje het wiel probeer recht te trappen, komt er een zwerver naar me toe die claimt dat het "zijn fietsen zijn". Ja daag!

Na twee minuten op de ene fiets gefocust te hebben, richt ik mijn aandacht op de tweede. Deze fiets is nog goed in tact maar: er zit een slot om. De zwerver, genaamd Henk, is er nog steeds en haalt een schroevendraaier uit z'n zak. Henk begint daarmee extreem onrustig aan het slot te morrelen. Ik stel voor om de fiets tegen de muur aan te zetten omdat dat makkelijker is. Maar dat mag niet. Hij moet tegen mijn been aan leunen zodat ik medeplichtig ben als de politie kom. Om zichzelf te verzekeren dat ik geen undercover agent ben, vraagt hij drie keer of ik geen politie ben. Een simpel "Nee" overtuigt hem. Wat zou een echte undercover agent zeggen? Ja, je hebt me door?

Na een paar minuten wrikken is het Henk nog steeds niet gelukt om de fiets te openen. Ik vraag hoe dat kan en hij bekent een kruiskop schroevendraaier in plaats van een enkele te hebben meegenomen. Ja, is ook niet zo slim natuurlijk. Nou stelt hij voor om dan maar een steen te pakken en daarmee het slot open te rammen. Ik vind het prima maar kom erachter dat alle stoeptegels onder de tunnel zijn vast gelijmd om het fietsendieven lastiger te maken! De ironie.

Dus we halen ergens anders een steen en Henk begint op het slot te slaan. Na een aantal minuten geef ik hem wat tips. Onder het mom 'als jij het beter kan dan ik, doe het dan maar' krijg ik de steen in mijn handen gedrukt. Henk pakt er een stopwatch bij en begint de tijd op te nemen. Deze kan hij na twaalf seconden alweer terug in z'n zak stoppen want na twee stevige stoten vliegt het slot eraf.

Maar... dan komt de verrassing van de avond. De band is lek. K*t. Twee uur op het station gelopen voor niks, vijf euro laten jatten en een nieuwe vriend gemaakt die een zwerver is. Winst! Not. Henk stelt voor om een kop koffie te drinken op het station, want dat is in tussentijd al geopend. Ik bedank hem en houd de eerste beste taxi aan en rij naar huis.