K*t! Een envelop op mijn hoofd

Het is donderdagnacht tijdens de Intro en ik zie de rij voor de inschrijftafel langer en langer worden. Mijn dispuutgenoot loopt op me af en drukt me een nieuw biertje in mijn handen en vraagt waar ik naar kijk.

Flashback
Op dat moment denk ik terug aan mijn inschrijving een aantal jaar geleden. Ik kan  het me nog zo goed herinneren als de dag van gisteren. Ik was tweedejaars en woonde net op kamers. Ik had zin om wat te pilzen in de stad dus belde ik mijn broertje op om te vragen of hij in de stemming was. Hij zegt dat hij niet kan want hij heeft zich net ingeschreven bij een studentenvereniging in Amsterdam en het kennismakingskamp begint morgen al. Op dat moment denk ik: "Shit, ik kom uit een familie van vier en ik ben de enige die niet bij een studenten vereniging zit".

Ik schud het snel van me af en bel een andere vriend. Deze heeft wel zin in een feestje en komt meteen langs. Samen gaan we Stratumseind op en na onze eigen kroegentocht loop ik ineens een studiegenoot tegen het lijf. Hij zegt: "Yo gast, het is Intro. Dus als je nog zin hebt om verder te zuipen na twee uur dan moet je even naar de Bunker gaan want die kroegen hebben geen sluitingstijd".  Nou goed om te weten. Onze kroegentocht gaat door en om twee uur rollen we naar buiten. Ik stel mijn maat voor om nog even naar de Bunker te gaan om daar nog wat pils weg te zetten. Hij vindt het een top idee en samen met vele andere Stratum-bezoekers gaan we op pad.

Bouncers
Eenmaal bij de bunker aangekomen staat er een rij voor de deur en het is duidelijk dat je zonder bandje niet binnen kan komen. Toch maar even proberen. We lopen naar de bouncer en ja hoor... we worden weg gestuurd. Net op dat moment loopt mijn studiegenoot van eerder die avond naar buiten en ziet het gebeuren. Hij roept naar de bouncers en bestuurders: "Yo gasten, laat die twee dudes even binnen. Die zijn oké". Het is niet alsof mijn studiegenoot bij de studentenvereniging zit, maar de bouncers luisteren en we we mogen doorlopen. Mooi! We gaan naar de bar en pilzen daar hard door. Rond een uurtje of zes zijn we een beetje moe van het feesten en drinken en lopen even weg uit het feest gedruis. 

Bij puur toeval gaan we aan de inschrijftafel staan, want dat was de enige tafel waar het een beetje rustig was. Op dat moment spreek ik het eerste lid van de studenten vereniging en hij vraagt: "Lid worden?" Ik denk: “What the heck, why not?” Ik kan niet bij mijn ouders aan tafel zitten als mijn complete familie praat over studentenverenigingen en ik kan niet mee praten . De kerel vraagt daarna op welk kamp ik wil. Ik vraag hem wat voor kamp het is dan. Hij zegt een ontgroeningskamp. Nouja, doe maar dan,  want hoe bruter hoe beter. Anders kan ik nog steeds niet meepraten tijdens de familiediners. Mijn vriend zegt nog dat ik helemaal niet op kamp kan, want we zouden nog op vakantie gaan. Ik vertel hem dat we dan maar een dag later gaan en vul het formuliertje in. 

Black out
Vier uur later word ik wakker en merk dat een envelop aan mijn hoofd plakt. Ik trek hem open en lees:  "Je hebt je ingeschreven bij de studentenvereniging. Het kamp vangt aan op vrijdag om 12.00 uur". K*t! Dat is over een uur. Ik zie een inpaklijst van spullen die ik mee moet nemen, maar realiseer me meteen dat ik al die spullen niet in huis heb. Ik gooi wat kleding in een tas. Op naar het ontgroeningskamp.